10-02-08

Aan zee

20080209_0006web
20080209_0008web
20080209_0009web

20080209_0019web

Zaterdag een namiddagje naar Oostende getrokken. Er was immens veel volk, het het weer was gewoon zalig. Er waren relatief weinig honden op het strand, maar heel veel zonnende en wandelende mensen en kinderen. Ook de een of andere baggerboot vlak voor de kust.

Na een tijdje Luca losgelaten, en die vloog direct naar de eerste de beste andere loslopende hond om te spelen en te crossen. Toen het strand smaller werd en de dijk en auto's dichter in zicht kwamen, moest ze voor de veiligheid weer aan de leiband. Nog een eind gestapt, iets gaan drinken, en dan de terugweg aangevat.

Ondertussen was het strand veel minder druk; de meerderheid van de mensen had zich naar de dijk verplaatst, en op het strand was nu een zee van ruimte. We besloten Luca nog eens de vrijheid te geven, en ze stoof ervandoor.
Figo was ondertussen echter helemaal zielig en gewoon depressief geworden, wat uiteraard perfect begrijpelijk is. Dus besloten we het erop te wagen, en hem ook even los te laten; er waren toch geen mensen of andere honden in de buurt en de dijk was ook ver weg. Hij stoof er vandoor, en begon met Luca aan een spelletje rennen.

Helaas werd het meteen menens, en hij heeft Luca gewoon gevangen; hij sprong boven op haar, ze gingen allebei neer en Luca bleef liggen. Dan stond ze langzaam op, onder luid gehuil, en sleepte zich naar een groepje jongeren om daar bescherming te zoeken, al huilend en roepend.
Mijn wederhelft ving Figo, die ondertussen ook helemaal van slag was, en ik rende naar Luca. Na een snel onderzoek zag ik gelukkig geen bloed, maar ze stond helemaal in elkaar gekrompen en mankte. Ik boog en strekte de achterpootjes, en zag geen kwetsuren. Ik lokte ze rustig mee, en al stappend ging het manken snel over.
Ik besloot om ze los te laten, om zo zelf haar tempo te zoeken en wat te bekomen, en hopelijk ook weer wat zelfvertrouwen te winnen.

Langzaam aan werd ze weer wat vrolijker, en liep eens naar de zee en terug. Maar in tegenstelling tot normaal bleef ze nu altijd op maximaal 100 meter afstand van ons, en hield ons de ganse tijd in de gaten. En wanneer we een hond tegenkwamen, durfde ze niet spelen. Ze was nog steeds zwaar onder de indruk van het gebeurde...

Ondanks dat voorval, heeft ze dan toch nog tien minuten lang naast ons los mogen lopen, af en toe eens een klein loopje gedaan, nooit te ver, maar ze begon er langzaam aan toch weer gelukkig uit te zien...

15:50 Gepost door Josie | Permalink | Commentaren (2) | Tags: zee |  Facebook |

Commentaren

Dat doet altijd goed hé zo eens lekker uitwaaien aan zee,
groetjes Vicky

Gepost door: vicky | 11-02-08

Oei dat was even menens....gelukkig alles toch goed verlopen. Niet altijd gemakkelijk.
Het zijn wel 2 schatten en hebben al bij al goed kunnen genieten.
Liefs viv

Gepost door: Viv | 11-02-08

De commentaren zijn gesloten.