15-03-07

Lisa: getraumatiseerd maar levenslustig

Dat Lisa een extreem angstig hondje is, merkten we al op de adoptiedag. Had ze gekund, ze was ver weg gelopen van ons, en nooit meer weergekeerd. Die reactie had ze uiteraard niet enkel van ons, maar van alle mensen. Ze kromp in elkaar en leek enkel op te fleuren als er andere honden in zicht waren. Dan ging haar lieve kopje plots omhoog en keek ze belangstellend en zelfs enigszins vrolijk naar de andere windhonden.
DSC00142web

De autorit naar mijn ouders hun huis verliep rustig. Lisa had zich lekker languit neergevleid en hoe verder de rit vorderde, hoe dichter ze haar hoofdje bij mijn moeder legde.
Eens thuis verliep de kennismaking met hond des huizes Simba onvoorstelbaar goed. Simba, ook een hond met de nodige trauma's gromde zelfs niet, iets wat enkele jaren terug nog compleet ondenkbaar was. Voor Lisa was het liefde op het eerste gezicht, Simba deed haar helemaal opfleuren, en de eerste dagen zou ze amper van zijn zijde wijken.
De eerste nacht verliep vlekkeloos, beide honden sliepen braaf beneden, en er was zelfs geen piepje te horen.
Enkel het plassen bleek een probleem; Lisa verstijfde eens ze mee naar de tuin werd genomen, en weigerde een plas te doen. Mijn ouders bleven op tot 24u en gingen dan maar slapen. Toen ze om 7u de volgende dag opstonden, was er gek genoeg nog steeds geen plas te bekennen. Maar naar buiten gaan was ook deze keer geen succes. Tijdens het ontbijt was er dan plots wel een grote plas in de living, maar het was meteen de laatste, want toen een eindje daarna de deur naar de tuin openstond en mijn ouders zich stil hielden, ging Lisa uit eigen beweging schuchter naar buiten voor een kleine en grote boodschap.

Nu, vier dagen later, is er al een hele evolutie merkbaar. Elke dag zet de dappere galgo stapjes vooruit. Ze kwispelt al naar Simba, ze wil met hem spelen, ze heeft al eens door de tuin gerend en vol enthousiasme een blafje geslaakt. Ze eet, drinkt en gaat 's morgens en 's avonds naar buiten voor een plas in de tuin.
Overdag krijg je ze echter niet buiten op vraag, ze gaat enkel buiten als de deur de ganse dag openstaat (gelukkig is het warm weer!) en niemand ook maar enige druk op haar legt. Ze durft enkel rondlopen en bewegen als mijn ouders doen alsof ze haar niet zien. Haar benaderen is zeer moeilijk. Als mijn ouders door het huis lopen, loopt Lisa weg als ze te dicht in de buurt komen. Rechtstaande of stappende mensen vormen blijkbaar een enorme bedreiging. Goed nieuws is dat ze haar wel af en toe kunnen aaien als ze stilletjes in de zetel zitten. Dan komt Lisa zelf naar hen toe, en dan laat ze zich met veel plezier aaien. Ze kent haar naam ook al en komt soms als je haar roept. Maar een bruuske beweging, of gewoon rechtstaan en ze stormt ervandoor.
Als ze eet in de living, mogen mijn ouders niet in dezelfde ruimte zijn, en komt ze om de twee happen kijken of ze wel ver genoeg wegblijven.
De eerste twee dagen liep ze met een ruime boog om mijn ouders heen, zelfs als ze neerzitten, en nu is die boog al een stuk kleiner geworden, en soms komt ze dus zelfs naar hen toe.
Ze blijkt enorm speels, levenslustig, actief en nieuwsgierig, en we zijn enorm dankbaar dat ze deze karaktertrekken heeft. Die kunnen er denken we wel voor zorgen dat ze op termijn haar angsten en wantrouwen overwint. Want hoe bang ze soms ook is, op andere momenten zie je gelukkig duidelijk dat ze niet helemaal gebroken is. Ze is geen hopeloos hoopje ellende, ze is een hond met een eigen karakter, die alleen veel te veel ellende heeft gezien en alle vertouwen in mensen verloren is. Maar gezien de stappen die ze elke dag weer zet, heb ik er alle vertrouwen in...
DSC00170web

11:14 Gepost door Josie | Permalink | Commentaren (6) | Tags: lisa, greyhounds |  Facebook |

Commentaren

Hartverwarmend vind ik dat, hoe jullie met veel geduld en liefde dat arme beestje weer vertrouwen in de mens(heid) willen geven. Succes!

Gepost door: Enid | 15-03-07

Oef... het gaat jullie lukken...
Als je haar naar de losloopwei meeneemt met luca en Figo snapt ze misschien dat lopende mensen niet zo slecht zijn...

Gepost door: Daphné | 15-03-07

wat heerlijk dat ze zelf de grote boog als steeds kleiner maakt.

Gepost door: Laïs | 15-03-07

Mooi beschreven! Het doet me erg denken aan hoe Licia hier in het begin was. Niet plassen, niet bij mij in de buurt kunnen zijn. Ze at alleen als ik 's nachts in diepe slaap was. Dan zag ik dat 's ochtends eindelijk haar bak leeg was. De eerste dag lag ze bij de voordeur, ze wilde waarschijnlijk alleen maar weg.

Ik denk dat buiten de andere slechte ervaringen die ze heeft gehad ze ook niet gewend was om met één ander persoon in huis te verblijven. Dat was een enge situatie voor haar. Gelukkig was mijn vorige hond ook angstig en was ik eigenlijk gewend om geen druk op een hond te zetten.
Het duurt een tijd maar het is geweldig als zo'n hond je dan steeds meer gaat vertrouwen! Met Lisa gaat het goedkomen, het gaat nu al zo snel zoveel beter. Ik denk ook dat de aanwezigheid van Simba haar goed doet. Achteraf was het voor Licia zoveel beter geweest als er al een andere hond in huis was geweest. Maar goed, dat is achteraf.

Heel veel plezier en succes toegewenst met Lisa!

Gepost door: Von | 17-03-07

Mooi! Wat een mooi verhaal zeg, heel mooi geschreven.
Fijn dat het verschil nu al te merken is. Lisa is een prachthond zeg!

Anne

Gepost door: Anne | 17-03-07

Een goed hart Hallo,
Ik stuur een dikke proficiat vvor uw mooei geste.
Nog een kans dat mens zoals jullie bestaan.Nog veel succes met Lisa
Babette & Jean

Gepost door: Babette & Jean | 01-04-07

De commentaren zijn gesloten.