03-01-07

Complexe Luca

Luca is een verwend nestje. Ze lijkt vaak zo teer, zo breekbaar, neurotisch en geremd dat je je uiterste best wil doen om dat arme, getraumatiseerde hondje uit Spanje een nieuw, goed leven te bezorgen, zonder leed en pijn. Maar Luca is een bijzonder moeilijk hondje om te plezieren. Meestal observeert ze de wereld vanuit haar veilige mandje. Zoals op kerst, de drie andere honden drentelden vrolijk door het huis, alles en iedereen begroetend/irriterend, maar niet zij. Zij trok zich terug in haar veilige mand in de keuken en kwam er enkel uit als er eten op tafel stond. Haar bizarre gedrag is dus de reden dat we haar niets willen/kunnen ontzeggen. En Luca kan bijzonder goed duidelijk maken wat ze wil. Zo komt ze naast mij staan als ik achter de pc zit, klaaglijk piepend, en dat stopt niet tot ik haar mandje langs de pc heb neergezet. Wanneer ik dan 's avonds in de sofa tv ga kijken, doet zich het omgekeerde voor. Of als er ergens in huis een straaltje zon is, dan gaat ze daar in staan en kijkt dan beurtelings naar ons en naar haar mand. Tot we hare hoogheid haar mand in het zonnetje neerpoten.

De laatste maanden is er de gewoonte ontstaan om de ochtendplas in het stadspark te doen, hier tien minuutjes vandaag. Vandaag echter ben ik ziek, dus ik wil het wandelen zo kort mogelijk houden. Gisteren had Luca dan ook braaf haar ding gedaan op het graspleintje aan het einde van de straat. Niet vandaag echter. Ik ben dat pleintje zo'n vijftien keer over en weer gelopen, in alle mogelijke richtingen, ondertussen Luca aan het aanmoedigen om te plassen (zal mijn imago weer deugd gedaan hebben trouwens), maar ze weigerde. Ik heb TWINTIG MINUTEN over dat miezerige, modderige pleintje gelopen, maar ze wou niets doen, enkel richting huis stappen. Toch was ik vastbesloten haar niet toe te geven, en uiteindelijk heb ik toch mijn slag thuisgehaald en heeft ze een plas gedaan.
Maar op die tijd was ik dus ook makkelijk tot aan het park en terug geraakt, waar zonder protest wordt geplast...
Zucht...
20061104_0043web

14:08 Gepost door Josie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Hahaha Luca lijkt qua manieren wel heel erg op onze Erkan. Die kan ook zeuren tot hij zijn zin krijgt en weet maar al te goed duidelijk te maken wat hij precies wil. En dat plassen: als het pijpenstelen regent en we willen Erkan snel zijn plasje laten doen op de hoek om dan zo vlug mogelijk weer lekker warm en droog binnen te zitten, dan gaat meneer steevast lopen rondsnuffelen en kijkt hij ons aan à la "wat? is er iets?" Tssss... soms zijn het toch precies kleine kinderen, nietwaar?

Gepost door: Enid | 03-01-07

Hallo Josie, bedankt voor je bezoekje en reactie op mijn blog. Mijn baasjes houden ook wel van een nachtje Gentse Feesten, maar ik ben niet zo dol op grote massa's. Correctie: ik ben er wel dol op, maar mijn baasjes zijn niet dol op mij in grote massa's, want ik wil iedereen goededag zeggen en besnuffelen en zij bungelen er dan vaak maar wat achteraan. Mijn baasjes zullen dus alleen moeten gaan, maar dat doen ze niet, want ze willen mij geen hele dag/nacht alleen achterlaten... Groetjes!

Gepost door: Erkan | 03-01-07

... Bij luukje lijkt het meestal dat ze extreem onzeker is en die onzekerheid vertaalt ze door vaste gewoontes aan te leren, bijna rituelen.
En als we van die rituelen/gekende situaties durven afwijken, dan reageert ze meestal heel erg neurotisch: dan wil ze gewoon in haar mand zitten en niks meer doen.
Het is tegelijk bijzonder zielig waar door je medelijden krijgt en haar die gewoontes gaat toezeggen of troosten in een onbekende situatie en tegelijk zodanig enerverend dat je haar stante retour naar spanje wil sturen...

Gepost door: egel | 04-01-07

De commentaren zijn gesloten.