14-08-06

Eerste keer op de losloopweide

Foto: Figo en Luca achtervolgen Zoë de arme whippet

Onze twee galgo's hebben eigenlijk nog nooit losgelopen. Tenzij in de tuin van mijn ouders en schoonouders waar ze van de leiband kunnen om te crossen en spelen. Ik heb voor de komst van Luca al de adressen van de losloopweides in de buurt opgezocht, maar we waren er nog nooit geraakt.

Vorige week dan was er sprake van een losloopweide bij ons in de buurt die wel goed zou zijn, en werd er met een paar mensen van het GINB-forum afgesproken. Zaterdagnamiddag zouden we eens samenkomen op de weide zodat onze windhonden samen kunnen rennen.
Helaas voorspelden ze rotweer, dus het leek erop dat onze leuke plannetjes letterlijk in het water zouden vallen. Maar 's ochtend scheen plots de zon...

Toen we iets voor 16u vertrokken, begon het natuurlijk net te regenen, maar de regen heeft niet doorgezet en het klaarde meteen weer op. We vonden de losloopweide gemakkelijk; toen we er voorbij reden zagen we meteen een aantal langpotertjes spelen. Ik werd er op slag super goed gezind van, en kon niet wachten om met onze twee juweeltjes het gezelschap te vervoegen.

In het begin werd er wat verkend, geblaft, gesnuffeld en was er weinig beweging in de hondjes te krijgen. Tot F toekwam, die naast een galgo ook een whippet heeft. Als was het op voorhand zo afgesproken, gingen alle galgo's al razenden achter de kleine whippet aan, met luid geblaf en soms een grommetje... Op den duur stond de whippet helemaal in een hoekje gedrumd door al dat grote geweld. Enige oplossing was het arme dier op schoot nemen, maar dan was blijkbaar ook de renmicrobe uit de rest van de honden verdwenen.
We probeerden ze weer in gang te krijgen door er zelf wat achter te zitten, maar dat hielp slechts tijdelijk. Uiteindelijk was het onze Figo die de boel weer in gang stak... Hij ging de andere honden uitdagen, ze kwamen allemaal achter hem aan gecrost en zo hebben ze een aantal toertjes doorheen de losloopweide gemaakt. Schitterend om te zien. Figo is zo groot en snel dat we hem nog nooit echt op zijn snelst hebben zien lopen (zijn turbo aanzetten, zeggen wij), maar gisteren tussen de andere honden was hij wel eens aan het racen. Hij moest wel. Zijn ganse lichaamshouding veranderde, en eindelijk zagen we hem crossen. Zalig... En kers op de taart, hij was duidelijk de snelste van de troep, de andere windhonden konden hem maar niet bijbenen...

13:40 Gepost door Josie | Permalink | Commentaren (2) | Tags: greyhounds, losloopweide |  Facebook |

Commentaren

Zalig Ik ken dat gevoel das gewoonweg zalig. Jalta is ook zo snel zij gaat andere honden uitdagen (lees pitsen) en dan huppelt ze weg, ze moet nooit naar een hogere vitesse overschakelen want gewoonlijk is zij de snelste :-)
Om haar écht te laten doorrennen moeten we naar de renbaan of meedoen aan een coursing daar zien we haar dan in "volle glorie"
Groetjes

Gepost door: Linda | 17-08-06

Zalig hé om onze lieverd in volle snelheid te zien :)
Ik kan ook zo genieten van Luna die er als een speer vandoor schiet op het strand!
Nu even (on)geduldig wachten tot het zomerseizoen voorbij is en dan kan ze weer haar gang gaan!
Naar welke losloopweide ben jij geweest? Misschien niet zo ver zodat wij er ook wel eens heen kunnen...

Gepost door: An | 22-08-06

De commentaren zijn gesloten.